พระราชบัญญัติวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518

มีสาระสำคัญดังนี้

กฎหมายฉบับนี้ให้ความหมายว่าคำว่า "วัตถุออกฤทธิ์" ว่าหมายถึง วัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทที่เป็นสิ่งธรรมชาติ หรือที่ได้จากสิ่งธรรมชาติ หรือวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทที่เป็นวัตถุสังเคราะห์ ทั้งนี้ตามที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขประกาศในราชกิจจานุเบกษา (มาตรา 4)

"วัตถุออกฤทธิ์" แบ่งเป็น 4 ประเภท แต่ละประเภทมีการควบคุมที่ลดหลั่นกันตามระดับความรุนแรง และความจำเป็นทางการแพทย์ ที่สำคัญมีดังนี้

  • ประเภท 1 ที่สำคัญ เช่น
    • ไซโลซีน หรือ ไซลอตซิน (Psilocine)
    • ไซโลไซบีน (Psilocybine)
    • เตตราไฮโดรแคนนาบินอล เว้นแต่สิ่งที่มีอยู่ในกัญชา (Tetrahydrocannabinol)
  • ประเภท 2 ที่สำคัญ เช่น
    • เฟเนทิลลีน (Fenethyline)
    • เซโคบาร์บิตาล (Secobarbital)
    • เพโมลีน (Pemoline)
    • อีเฟดรีน (Ephedrine)
    • ซูโดอีเฟดรีน (Pseudoephedrine) เฉพาะเภสัชเคมีภัณฑ์
    • โซลพิเดม (Zolpidem)
  • ประเภท 3 ที่สำคัญ เช่น
    • ซูโดอีเฟดรีน (Pseudoephedrine) เฉพาะวัตถุตำรับเดี่ยว
  • ประเภท 4 ที่สำคัญ เช่น
    • ไดอาซีแพม (Diazepam)
    • เฟนโพรพอเรกซ์ (Fenproporex)
    • คลอร์ไดอาซีพอกไซด์ (Chiordiazepoxide)

สำหรับความผิดตามกฎหมายนี้ที่สำคัญ ได้แก่ ผลิต ขาย นำเข้า ส่งออก นำผ่าน ครอบครอง เสพ

หากผู้ใดสนใจโปรดติดต่อขอรายละเอียดได้ที่
กองนิติการ
เลขที่ 5 ถนนดินแดง แขวงสามเสนใน
เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร 10400
โทรศัพท์ (662) 245-9087 โทรสาร (662) 245-9413

หรือสำนักงานคณะกรรมการกฤษฏีกา ที่ http://www.krisdika.go.th/